Films byTexts by 1983
Conversation NL EN

“It’s much more enjoyable to watch theatre than to make theatre, and it is much more enjoyable to make films than to watch a film, because film is a much more evolved medium when it comes to the material you are interpreting. Imagine to simply steal someone’s face, their appearance, capturing it at the angle you’re most attracted to, where it moves you, and to try to piece together all that you’ve stolen afterwards during the editing; that you can then fabricate something very moving.”

Conversation NL EN

“Het is veel plezieriger om naar theater te kijken dan om theater te maken, en het is veel plezieriger om film te maken dan naar film te kijken, omdat film een veel meer geëvolueerd medium is wat lezen betreft, wat de lectuur betreft. Dat je gewoon iemand zijn gezicht, zijn voorkomen steelt, inblikt op het ogenblik dat het jou bevalt, ontroert, en dat je bij de montage ziet hoe al die berovingen bij elkaar passen.”

Article EN

Yet, Leila is not an anthropological journey but a survey of mythic and symbolic protest. Through her “eye” comes a search for political character in a Lebanon now permanently stained by the massacre of Sabra and Chatila; caught in the throes of bitter civil war; Israel’s “backyard”. Leila prods these moments of loss and discovers ghosts of a very different life before the wolves.

Conversation EN

“Today, nine years later, I say to myself: “It’s no longer a matter of taking a position.” That’s where my films are headed and that’s what brings me to fiction. I think I’m meeting my time, the wave of complete scepticism, of doubt, which means that in the fiction to come I have completely abandoned any political point of view – even if everything is political. Even if there is no doubt that there has been a political position. The desire I had to be on TV, to reach a lot of people, meant that my work was concerned with the imagery, which was much more powerful than militant film.”

Bette Gordon, 1983, 100’

“In Variety, Christine (Sandy McLeod) works in a porn theatre as a ticket-seller. The film is set in the world of the voyeur. But in this case, the traditional male role is reversed: Christine becomes obsessed with watching and following a male client.

Guy Sherwin, 1983, 40’

Sherwin made this film over a 3 year period during his daughter’s discovery of language, when she was first learning to talk and write, and was partly inspired by the book The Child’s Conception of the World (1929) by child psychologist Jean Piaget.

Chantal Akerman, 1983, 82’

“It begins with voices heard over black - the voice of an actor and a director, trying to find the right intonation for a short enigmatic phrase: ‘A ton âge, un chagrin, c’est vite passé’ - meaning, ‘At your age sorrows soon pass’, or maybe, ‘At your age misery doesn’t last’.

Chris Marker, 1983, 104’

“Because I know that time is always time

And place is always and only place”

T.S. Eliot


“Omdat ik weet: tijd is voortdurend tijd

En plaats altijd en alleen maar plaats ...”

Compilation NL
Alexander Kluge 1983
Samengesteld door
Vertaald door

Het documentatieprincipe hoort van bij het begin bij de film. Het betekent niets anders dan objectiviteit. We kunnen zeggen: “Oké! Vanaf nu wordt de film niet-objectief, nu worden we allemaal niet-objectief.” Maar altijd enkel op de achtergrond van de objectiviteit. Dat is de voorwaarde voor iets interessants, voor het vertellen van verhalen, voor waarachtigheid, voor spanning.

Alexander Kluge, 1983, 115’

“The cinema is the public seat of feelings in the 20th century. The organization is set up thusly: Even sad feelings have a happy outcome in the cinema. It is about finding comfort: In the 19th century the opera house was the home to feelings. An overwhelming majority of operas had a tragic end.

Article NL

Verloren aan het einde van de wereld, in gezelschap van mijn brutale honden op mijn eiland Sal, herinner ik mij die januarimaand in Tokio, of ik herinner me eerder de beelden die ik heb gefilmd in die januarimaand in Tokio. Ze hebben nu de plaats ingenomen van mijn herinnering, ze zijn mijn herinnering. Ik vraag me af hoe mensen die niet filmen, niet fotograferen, geen video’s opnemen, zich herinneren. Hoe slaagde de mensheid er vroeger in zich te herinneren ...

Anne-Marie Miéville, 1983, 7’

“Before being a short film, How Can I Love by Anne-Marie Miéville is cinema – and a personal kind of cinema at that. It goes straight to the essence, without frills, and (something quite rare for a first fiction film) without any self-protection.

Robert Bresson, 1983, 85’

“Is it for singing always the same song that the nightingale is so admired?”

Robert Bresson, Notes on the Cinematographer1

Lizzie Borden, 1983, 85’

Set ten years after the most peaceful revolution in United States history, Born in Flames presents a dystopia in which the issues of many groups - minorities, liberals, gay rights organizations, feminists - are dealt with by the government.


Article NL

Ergens zegt ze ook ‘il faut mettre en scène la vie’, wat op een dubbele manier begrepen kan worden. Dat je je in de film niet moet laten beetnemen door de spontane registratie en reproduktie van de werkelijkheid. Dat je dus moet ensceneren, vormgeven. Maar ook: dat het leven zoals het is, niet bevredigend is, en dat je het moet proberen te hervormen, te herformuleren. Je moet het leven ensceneren; je moet het leven ensceneren.