Compilation
12.12.2018
Alexander Kluge 1984
Ingeleid en samengesteld door
Vertaald door

“Cinema is de publieke hoofdzetel van gevoelens in de twintigste eeuw,” aldus Alexander Kluge in het boek dat dient ter begeleiding van Die Macht der Gefühle (1983), een film die hij zelf beschouwt als een sleutelwerk in zijn voortdurend streven om gevoelens te herdenken in hun complexiteit en capaciteit.

Conversation NL
12.12.2018
Florian Hopf 1984
Inleiding door
Vertaald door

Een politiek die sterk genoeg zou zijn om oorlogen en fascisme te vermijden, niet nadat ze gewoed hebben maar voordat ze zich ontwikkelen, kan ik mij enkel voorstellen als het een politiek is die alle gevoelens beheerst. Als er ook maar één ontbreekt, dan heeft ze meteen een achilleshiel. We moeten gevoelens dus uit hun babylonische gevangenschap bevrijden. Uit hun vaderland verjaagd zijn gevoelens verraders geworden. Ze vergissen zich en hebben een bepaalde blindheid aangenomen die ze van huis uit niet hebben.

Compilation NL
12.12.2018
Alexander Kluge 1983
Samengesteld door
Vertaald door

Het documentatieprincipe hoort van bij het begin bij de film. Het betekent niets anders dan objectiviteit. We kunnen zeggen: “Oké! Vanaf nu wordt de film niet-objectief, nu worden we allemaal niet-objectief.” Maar altijd enkel op de achtergrond van de objectiviteit. Dat is de voorwaarde voor iets interessants, voor het vertellen van verhalen, voor waarachtigheid, voor spanning.

Article EN
5.12.2018
Wang Bing 2012
Translated by

“When making a documentary film about events that happened nearly sixty years ago, an oral history format is an easy choice, but I have deliberately chosen not to take this approach. Instead I hope to show, through the lives of the Jiabiangou survivors, how the present speaks to the past.” Wang Bing wrote this text in 2012 as a treatment for the movie Past in the Present (2018). Later, the name was changed into Dead Souls.

note NL
8.12.2018

School en cinema kunnen de wereld ontsluiten. Ze kunnen interesse opwekken wanneer ze erin slagen om een onbestemde tijd gestalte te doen krijgen: een plek in de tijd waarin aandachtig wachten/wachtende aandacht kan bestaan.

Manifesto NL FR
14.11.2018
Ernst Moerman 1937
Ingeleid en vertaald door

De ogen die een film zien zijn niet gelijk aan de ogen die verstrooid een gedicht doorlezen; ze zijn oplettender, wakkerder, gevoeliger. Er gaapt een diepe kloof tussen een gedicht van Salvador Dalí en een schilderij van Salvador Dalí; wanneer hij schildert, heeft Dalí altijd gelijk. De kracht van het beeld dringt ons de aanwezigheid van de poëzie onmiddellijk op; het beeld overtuigt lauwhartigen, brengt aanhangers op de been, trekt nieuwsgierigen aan: iedereen wil zien en dat betekent vaak ook nieuwe volgelingen.

prisma NL
28.11.2018

In The Act of Seeing with One’s Own Eyes (1971) legt Stan Brakhage autopsieën vast als een parade van de doden.

Article NL
7.11.2018

Madeleine is niets en is nooit iets anders geweest dan wat verschijnt. Dat is wat Scottie ervaart wanneer haar hyperreële simulacrum op hem toe stapt. Dat is ook wat hem door zijn verrukking heen verontrust: niet dat het beeld plotseling al te werkelijk wordt, maar dat het zichzelf als enige werkelijkheid openbaart, dat het niets verbergt.

Conversation NL
21.11.2018
Trépied 1968
Ingeleid door
Vertaald door

Voordat ik op uw vraag antwoord, wil ik graag even zeggen dat ik geen cineast ben. Voor mij is film een verlengstuk van de taal. Mijn keuze viel eerst op poëzie, daarna op beeldende kunst en ten slotte op film, waarin verschillende kunstelementen zijn verenigd: het schrijven – poëzie –, het object – beeldende kunst – en het beeld – film. De grote moeilijkheid zit hem natuurlijk in het harmonisch samenbrengen van die elementen.