Kelly Reichardt

The Mastermind (2025), Kelly Reichardt’s new film, has been characterized as playing with genre, “a heist flick for an arthouse crowd.” Her films are often associated with genres. Meek’s Cutoff (2010) is said to be an “indie western,” Night Moves (2013) an “anti-thriller,” and Wendy and Lucy (2008) a “road movie.” These are genres that have shaped the North American film landscape and allow viewers to orient themselves within it. Reichardt’s cinema thus moves in a space filled with familiar landmarks.

The Mastermind (2025), de nieuwe film van Kelly Reichardt, wordt gekarakteriseerd als een spel met het genre, zoals een “variatie op de heistmovie voor het arthousepubliek”. Haar films worden vaak in verband gebracht met genres. Meek’s Cutoff (2010) zou een “indie-western” zijn, Night Moves (2013) een “anti-thriller” en Wendy and Lucy (2008) wordt als “roadmovie” bestempeld. Genres die het Noord-Amerikaanse filmlandschap hebben getekend en die de toeschouwer toestaan zich daarin te kunnen oriënteren. Zo beweegt de cinema van Reichardt zich in een ruimte die vol staat met herkenningspunten.

Fictie is overal. De vraag is: waar situeren we het beginpunt van fictie? Welke schikking zorgt ervoor dat er iets gebeurt? In zekere zin kunnen we zeggen dat er sprake is van fictie zodra een soort narratief ons vertelt of laat zien dat er iets gebeurt. Daarom ben ik in mijn recente werk vooral geïnteresseerd in het verkennen van de grenzen van fictie, de grens tussen ‘er gebeurt niets’ en ‘er gebeurt iets’. 

Certain Women maakt subtiel het onderscheid tussen zelfstandig besliste trajecten en trajecten die opgedrongen of georganiseerd worden door anderen – laten we eerlijk zijn: door mannen. Kadreren is het grote avontuur, ieder discours wordt door Reichardt vermeden. De decoupage is een skelet dat belichaamd wordt met lucht en licht, met de rusteloze aanwezigheid van de acteurs – de interieurs zijn doorspekt met ramen, met voorruiten, met vensters die de ruimte onthullen en haar openen naar licht, lucht, de beweging buiten en naar het weer.

Chez Reichardt, les actrices, jamais statiques, électrisent les cadres comme les trains électrifient le paysage. C’est une cinéaste qui raconte les trajets comme inévitables. Qui happent les personnages. À travers le trajet physique et anxieux, pas seulement mais singulièrement de femmes, elle élabore sa prose, fouettée par l’air, son « lieu descriptif », où la durée et le mouvement sont favorables à la remontée de trésors expressifs sur la peau, dans la démarche et le regard des actrices. 

“Fiction is everywhere. The question is: where do we situate the starting point of fiction? What kind of arrangement makes something happen? In a way, we can say there is fiction whenever there is some kind of narrative that tells, or shows, us that something is happening. That’s why, in my recent work, I have mostly been interested in exploring the edges of fiction, the edge between nothing happens and something happens.”