1958

If music is a universal idiom, then the same goes for mise-en-scène: it is this language that should be learned to understand ‘Mizoguchi’, not Japanese. A common language, but wielded here to such a degree of purity that our Western cinema has seldom known.

Als muziek een universele taal is, is de mise-en-scène dat ook: het is deze taal, en niet het Japans, die men moet leren om ‘Mizoguchi’ te begrijpen. Een gemeenschappelijke taal, maar tot een niveau van puurheid gebracht die onze westerse cinema slechts bij wijze van uitzondering heeft gekend.

If music is a universal idiom, then the same goes for mise-en-scène: it is this language that should be learned to understand ‘Mizoguchi’, not Japanese. A common language, but wielded here to such a degree of purity that our Western cinema has seldom known.

Als muziek een universele taal is, is de mise-en-scène dat ook: het is deze taal, en niet het Japans, die men moet leren om ‘Mizoguchi’ te begrijpen. Een gemeenschappelijke taal, maar tot een niveau van puurheid gebracht die onze westerse cinema slechts bij wijze van uitzondering heeft gekend.

Wat heeft u bij televisie gebracht die, met name onder intellectuelen, nogal slecht aangeschreven staat?

Renoir: Ik ben bij televisie terechtgekomen omdat ik me heb doodverveeld bij heel wat recente films en ik me eigenlijk minder verveeld heb bij bepaalde tv-uitzendingen. Ik moet er wel bij zeggen dat de tv-uitzendingen die me het meest hebben geboeid interviews waren die ik op de Amerikaanse televisie zag. Ik heb de indruk dat televisie dankzij het interview een gevoel voor close-ups heeft ontwikkeld dat maar uiterst zelden voorkomt in films. [...]

Rossellini: Daar wil ik graag iets over opmerken. In de moderne samenleving heeft de mens een enorme behoefte zijn medemens te leren kennen. De moderne maatschappij en de moderne kunst hebben de mens helemaal kapotgemaakt. De mens bestaat niet meer en de televisie helpt ons om de mens terug te vinden. De televisie, een kunst die nog in haar kinderschoenen stond, heeft het aangedurfd naar de mens op zoek te gaan.

Comment avez-vous été amené à la télévision qui, pourtant, chez les intellectuels notamment, ne bénéficie pas d’un préjugé favorable ?

Renoir : Je suis venu à la télévision parce que je me suis prodigieusement ennuyé lors de la présentation récente de très nombreux films et que je me suis moins ennuyé à certains spectacles de télévision. Je dois dire que les spectacles de télévision qui m’ont le plus passionné sont certaines interviews que j’ai vues à la télévision américaine. [...]

Rossellini : Je voudrais aussi faire une remarque à ce propos. Dans la société moderne, l’homme a un besoin énorme de connaître l’homme. La société moderne et l’art moderne ont détruit complètement l’homme. L’homme n’existe plus et la télévision aide à retrouver l’homme. La télévision, art qui commençait, a osé aller à la recherche de l’homme.

Television is still rather frowned on – particularly by the intellectuals. How did you come to it?

Renoir: Through being immensely bored by a great number of contemporary films, and being less bored by certain television programs. I ought to say that the television shows I’ve found most exciting have been certain interviews on American TV. I feel that the interview gives the television close-up a meaning that is rarely achieved in the cinema. [...]

Rossellini: Let me make an observation on that note. In modern society, men have an enormous need to know each other. Modern society and modern art have been destructive of man: man no longer exists – but television is an aid to his rediscovery. Television, an art without traditions, dares to go out to look for man.

If music is a universal idiom, then the same goes for mise-en-scène: it is this language that should be learned to understand ‘Mizoguchi’, not Japanese. A common language, but wielded here to such a degree of purity that our Western cinema has seldom known.

À quoi renvoyons-nous exactement quand nous parlons de l’avancée mondiale des cinémas ? L’obsession inévitable des statistiques ? Un individu assis dans une chaise et une salle. En le multipliant par quelques millions, on obtient toujours le même spectateur, mais au pluriel. Inconscient de son importance statistique, ses rêves gardent leurs dimensions humaines. Aucun écran géant ne fera de lui un homme géant. Il n’est pas un géant, il est seulement nombreux.

Als muziek een universele taal is, is de mise-en-scène dat ook: het is deze taal, en niet het Japans, die men moet leren om ‘Mizoguchi’ te begrijpen. Een gemeenschappelijke taal, maar tot een niveau van puurheid gebracht die onze westerse cinema slechts bij wijze van uitzondering heeft gekend.

Waarnaar refereren we als we verwijzen naar de wereldwijde opmars van de cinema’s, dat onvermijdelijke verzinsel van de statistiek? Neem een individuele toeschouwer op een enkel zitje in een zaal. Vermenigvuldig hem met een paar miljoen en wat krijg je? Slechts diezelfde toeschouwer in veelvoud. Onbewust van zijn belang voor de statistieken, hangen zijn dromen hardnekkig af van de klassieke mensenmaat. Geen enkel superscherm zal hem tot superman maken. Hij is geen reus, hij is alleen talrijk.

What are we referring to when we speak of the world march of the cinemas, that indispensable figment of statistics? An individual sitting in a seat, in a hall. Multiply him by quite a few millions and what do you get more than the same spectator in the plural? Unconscious of his statistical importance his dreams depend obstinately on the old human scale. No super-screen will make him a superman. He is no giant, he is only numerous.

If music is a universal idiom, then the same goes for mise-en-scène: it is this language that should be learned to understand ‘Mizoguchi’, not Japanese. A common language, but wielded here to such a degree of purity that our Western cinema has seldom known.

Als muziek een universele taal is, is de mise-en-scène dat ook: het is deze taal, en niet het Japans, die men moet leren om ‘Mizoguchi’ te begrijpen. Een gemeenschappelijke taal, maar tot een niveau van puurheid gebracht die onze westerse cinema slechts bij wijze van uitzondering heeft gekend.