Film School Tijd

Heen en weer tussen bioscoopzaal en klaslokaal

06.03.2024
A COLLECTION OF 5 texts, 1 event,
collected by Herman Asselberghs
NL

In de voorbije decennia bouwde Herman Asselberghs aan een compact, maar precies en internationaal vertoond audiovisueel oeuvre waarin hij de grenszones bevraagt tussen woord en beeld, media en wereld, cinema en politiek. Zijn recent werk ontsprong aan de onderwijscontext van de kunsthogeschool, meer bepaald aan de filmopleiding op de Brusselse Sint-Lukas campus van LUCA School of Arts waar de kunstenaar al meer dan een kwarteeuw actief is. Wat begon als een plan om in de school één film van bioscooplengte te maken, is geëindigd in drie compacte filmwerken die zowel in de filmzaal als in de tentoonstellingsruimte kunnen worden vertoond. Gaandeweg verschoof zijn focus op overeenkomsten en verschillen tussen bioscoopzaal en klaslokaal naar de kwestie hoe aandacht te besteden. Doorheen het maakproces schreef Asselberghs vijf essays die van deze focusverschuiving verslag doen.

Texts

Notities bij En sortant du cinéma

Herman Asselberghs, 2019
ARTICLE
01.05.2019
NL FR EN

Het is de toon van zijn tekst die me aanspreekt. Van bij de eerste zin schept hij plezier in een spel van aanhalen en afweren. Eerst doet hij zich voor als een ander, niet als een “ik” (“het subject dat hier aan het woord is”),1 maar toch doet “hij” meteen een persoonlijke ontboezeming. Hij erkent eerder dan dat hij bekent, en het is van moeten (in het origineel: “doit reconnaître une chose”). Niet omdat iets of iemand hem verplicht, maar omdat hij maar wat graag openlijk toegeeft wat hij bij zichzelf heeft ingezien: midden jaren zeventig houdt de gerespecteerde Roland Barthes ervan om de bioscoopzaal te verlaten. En nog wel vóór het einde van de film, lees ik tussen de regels. 

Met Dirk Lauwaert in het klaslokaal en de filmzaal

Herman Asselberghs, 2021
ARTICLE
24.02.2021
NL EN

Ik kan nog zoveel regels afkondigen en (proberen te) handhaven, nooit kan of wil ik de gedachten van de student controleren. Uit het raam staren is een recht van elke leerling. De aula mag dan geen vensters hebben en de digitale verbinding met de buitenwereld mag dan tijdelijk zijn verbroken, niets verhindert de student (of bioscoopganger) te dagdromen, in gedachten boodschappenlijstjes op te stellen, creatieve projecten of amoureuze plannen te smeden, familiale, financiële, lichamelijke of mentale problemen te overpeinzen terwijl ik vooraan mijn best doe. Of terwijl de film zijn ding doet. Net zoals de film poog ook ik niets te bewijzen, niemand te overtuigen. Ik wil geen zieltjes maar aandacht winnen. Hier en nu. 

Omtrent La chinoise

Herman Asselberghs, 2021
ARTICLE
22.09.2021
NL

Een van mijn favoriete stukken over een van mijn favoriete filmmakers heet simpelweg Jean-Luc Godard. De Amerikaanse schilder, filmcriticus en auteur Manny Farber schreef het in 1968. Ik las het ongeveer dertig jaar na datum in Negative Space, de bundeling van zijn beste stukken uit die periode. Sindsdien schiet me bij het bekijken van een film van JLG geregeld de slotzin van het artikel te binnen: “In short, no other film-maker has so consistently made me feel like a stupid ass.” (...) In bevlogen proza laat Farber zich schamper uit over Godards productieve sixties-output, die hij met stijgende ergernis merkbaar op de voet heeft gevolgd en maar wat graag haat. De spreekwoordelijke druppel die aanleiding geeft tot balansopmaak: La chinoise.

Omtrent Juste un mouvement

Herman Asselberghs, 2021
ARTICLE
13.10.2021
NL

Het speelfilmdebuut van Vincent Meessen opent op de campus van de Universiteit van Nanterre, schijnbaar bezet door Godard. Het is een bricolage van de Brusselse kunstenaar-filmmaker. Hij lijmt buitenopnames van het schoolterrein en de naburige metrohalte aan interieurshots gemaakt in het plaatselijke Théâtre des Amandiers toen Godard er eind 2019 een tentoonstellingsparcours bouwde rond zijn meest recente film, Livre d’images. Een zwarte man met camera speelt min of meer voor gids. Met hem kijken we in verschillende ruimtes mee naar fragmenten uit verschillende onbenoemde filmwerken terwijl de Franse meester in al evenveel ongelabelde audiosnippers orakelt over le cinéma.

Omtrent een schoolvertoning van La chinoise

Herman Asselberghs, 2023
ARTICLE
19.04.2023
NL

Hoe gedateerd is La chinoise? Ik zie een film die zich tegelijk in en buiten zijn eigen tijd begeeft en daarom niet tijdloos is maar blijvend hedendaags kan zijn. De studenten lijken daarentegen een signaal uit een vervlogen tijd te ontvangen, uit een wereld voorgoed afgesloten van het leven in deze tijd. Zij incasseren een Franse arthouse-prent van lang geleden, enkel ontcijferbaar voor het getrainde oog en oor van cinefiele babyboomers. Als betreft het een geheimtaal uit een ten ondergegane cultuur in een verafgelegen land.

Event