Inspector Juve is tasked to capture the infamous criminal genius Fantômas who, ruthless and particularly elusive, changes his appearance and holds Paris' high society in a crippling grasp.
EN
“[…] far from being contemporaries, D.W. Griffith (1875-1948) and Louis Feuillade (1873-1925) seem to belong to different centuries. While Griffith’s work reeks of Victorian morality and nostalgia for the mid-19th century, Feuillade looks ahead to the global paranoia, conspiratorial intrigues, and SF technological fantasies of the current century, right up to today.
The filmmakers’ styles are as disparate as their outlooks. From the vantage point of the present, Feuillade is as cool and hip as Griffith is overheated and square. While both filmmakers specialized in melodrama, the style of acting that we associate with Griffith is so theatrical that we can practically hear the floorboards creaking; Feuillade liked to use actors without much stage experience, and trained them in a less grandiloquent, more naturalistic style. While Griffith depended a great deal on montage, Feuillade was a master of long takes and deep focus, usually developing a complex mise en scène in relation to a stationary camera.
Jonathan Rosenbaum1
- 1Jonathan Rosenbaum, “The Birth of a Notion,” Chicago Reader, 9 October 1987.
NL
“Fantômas is bijna wonderbaarlijk. Aan het lezen van de 35 banden van Fantômas heb ik het soort van vage en kwellende herinnering overgehouden waarmee je soms blijft zitten na een droom, een herinnering aan een rits avonturen, meer onwerkelijk dan werkelijk, aan een wereld waar niets onmogelijk is, waar het mirakel de kortste weg is van ons onbehagen naar het mysterie, aan die wereld waarin alles de werkelijkheid, de geloofwaardigheid, het gewicht en het evenwicht loochent, en waarin iedereen die walgt van de vele wetten een toevlucht zoekt. Bij het samenstellen van het scenario van Monsieur Fantômas is het met die gereconstrueerde wereld dat ik een verbinding probeerde tot stand te brengen; er heerst een bovennatuurlijke werkelijkheid waarin elk waarneembaar geworden object zijn ware schittering vindt, zijn wezenlijk gezichtspunt, terwijl alle omringende objecten die er plots mee geconfronteerd worden en ontdaan worden van de hoes die er door eeuwen van gewoonten over lag, niet langer onzichtbaar zijn en ons hun miskende schoonheid onthullen.
Ernst Moerman over de genese van zijn eigen Monsieur Fantômas (1937)1
- 1Ernst Moerman, “In dienst van de poëzie,” Sabzian, 2018. Vertaald door Elias Grootaers.
