EN
“Everest dictated the terms, but Noel wrangled the effects: time-lapse shots conveying capricious weather systems swirling around the mountain’s peak and long-range cinematography detailing the heroic attempt in fittingly existential scale. Noel’s obsession with capturing splendid natural effects even extended to the film’s color tinting, done by hand in accordance with values carefully recorded on location and brilliantly bold in the new British Film Institute restoration. The film was no less innovative in its financial packaging. With the Everest Committee struggling to secure adequate funds after the disappointing 1922 trek, Noel stepped in with a guarantee of 8,000£, made with the understanding that his production company, Explorers’ Films, was to own the rights to all photographic and film documentation of the expedition. As Wade Davis writes in Into the Silence: The Great War, Mallory, and the Conquest of Everest, ‘The quest for the highest summit slipped from imperial venture to commercial opportunity.’ It was nevertheless a tremendous gamble – a successful run at the summit would mean a smashing success. In the event, Mallory and Irvine’s deaths all but assured that The Epic of Everest was to become the focus of an unprecedented outpouring of grief.
Editing the film, Noel struggled for a sense of novelty to balance the tragedy waiting at the end, a problem he tried to address by adding ‘large doses of local colour.’ Noel certainly wasn’t alone among his peers in blending ethnography and entertainment, though his treatment of Tibetan culture remains especially unnerving. The deaths of two porters – Darjeeling cobbler Manbahadur and Gurkha Lance Corporal Shamsherpun – do not even merit a full intertitle, while the treatment of daily life and rituals hovers between superciliousness and derision. Early screenings were accompanied by fanciful set design and a full-bore performance of religious rites by a group of seven Tibetan monks.”
Max Goldberg
NL
“Er zijn zeven lama’s aangekomen in Berlijn. Het is moeilijk om geen medelijden met deze Himalayamonniken te hebben. Was het nodig voor hen om naar Europa te reizen, in hotels te verblijven, op schemerig verlichte podia op te treden en hun eredienst te houden voor een publiek dat ongetwijfeld liever zeven Himalayagirls had gezien? Ze woonden, zoals hun ‘kapitein Noel’ liet weten (de man die hen op zijn Europese geweten heeft), in een rotsspleet, kastijdden zich, zeiden gebeden en wasten zich nooit. Nu rijden ze in auto’s, gebruiken stromend water, laten zich fotograferen en trotseren journalisten. [...]
Het is een grandioze film. Een film over een wereld van goden en ijs. De mensen die je hier ziet hebben prachtige gezichten vol runen en tekens, gezichten zorgvuldig beschreven als oude manuscripten. Twee deelnemers aan de expeditie verdwijnen voor altijd in de ijle hoogten, ze krijgen een groot en majestueus grafmonument. De berg blijft onbedwongen, hij richt elke mens die de strijd met hem aangaat te gronde, de nevels der eeuwigheid liggen over hem heen, worden uit hem geboren, hij blaast ijs en wolken uit miljoenen muilen, vraatzuchtig en heilig, dodelijk en imposant, de hoogste bergtop ter wereld.”
Joseph Roth
