Films byTexts by 2018

My Crasy Life spreekt zich, in de wijze waarop erin gesproken wordt, uit over taal: over wijzen van spreken. Of er nu gesproken wordt in gebaren (via blad-steen-schaar, via handshakes en gang signs), in woorden (Samoaans, slang of Amerikaans Engels) of in computerdata: Gorin vertaalt het vertelde volgens een cinematografische grammatica die de complexiteit van de hedendaagse Amerikaanse samenleving omhelst.

article NL

Het lijkt alsof we er getuige van zijn hoe Christian zich niet voorbij de grenzen van zijn eigen burgerlijkheid waagt, maar is het in werkelijkheid niet de film zelf die er niet in slaagt die grens over te steken? Het kader van de film is zo bepalend dat uit- of inbreken onmogelijk wordt: het andere kan enkel binnen het eigen burgerlijk kader anders zijn. De filmische ruimte versterkt enkel het isolement dat het pretendeert aan te vallen. 

Hong Sang-soo, 2018
Thu 29 Mar 2018, 22:30
KASKcinema, Ghent
PART OF Courtisane Festival 2018
Chloë Delanghe, 2018, 15’

In Magic, a portrait of Joris images sourced from different periods in time, are brought together. Worn out VHS footage filmed by the artists’ father is placed besides the images the artist filmed herself on 8mm. Both have the same subject, the boy as a son, for the other as a brother.

Hong Sang-soo, 2018, 66’

“The owner of a cafe in a traditional district of Seoul is never shown. But we do discover he likes classical music.

Sandra Heremans, 2018, 10’

A conceptual experiment on what it means to start a film with a black image, develops into a subtle personal essay about the filmmaker. The story of a missionary falling in love with a Rwandese girl, blends with what images and colonial history mean to their daughter.

Nina de Vroome, 2018, 23’

Several dogs are being trained as patrol dogs. Their owners teach them the choreographies of police work: biting and letting go, following and staying, always on their owner’s command. Longingly gazing upwards, the dogs seem intimately connected with their owners.

Mieriën Coppens, 2018, 6’

Fake left.
Run right.
There are no messages here. 
So we may breathe. 
We are carefully playing the game 
The body has always wanted a life of its own 
Most days, you’ll find me here.

Mieriën Coppens

article NL FR EN

En met die toegenomen gevoeligheid wordt op zijn beurt ons denken versterkt. De duisternis van de cinema als een onmetelijke serre. Wanneer je buiten komt na zo’n ‘tropische’ cinema-ervaring – buiten in de echte wereld – is er dit onmiskenbare, maar onmogelijk precies te omschrijven besef: iets is gedraaid, verdraaid, iets heeft zich verlegd.

article NL FR EN

Et grâce à notre sensibilité désormais accrue, c’est notre pensée qui se renforce à son tour. L’obscurité du cinéma est comme une immense serre. Lorsqu’on sort d’une telle expérience cinématographique « tropicale », en retournant au monde réel, on réalise de façon incontestable mais sans pouvoir le décrire que quelque chose s’est torsionné, a changé, que quelque chose s’est déplacé.

article NL FR EN
Sarah Vanagt 2018
Translated by

And with this increased sensitivity, our thinking is reinforced in turn. The cinema’s darkness as an immeasurable greenhouse. When leaving this ‘tropic’ cinema experience – outside in the real world – there is an undeniable awareness, impossible to specify: something has turned, twisted; something has shifted.

Sarah Vanagt, 2018, 30’

In the 17th century, Antoni Van Leeuwenhoek, a draper from Delft, begins to make glass lenses, in order to better study the quality of his textile. He melts, drips and grinds small beads of glass.