Films byTexts by Vincente Minnelli
FILM
Vincente Minnelli, 1951, 114’

Lise Bouvier: Oh Jerry. It’s so dreadful standing next to you like this, and not having your arms around me.

Jerry Mulligan: You’ll always be standing next to me Lise.

FILM
Vincente Minnelli, 1956, 122’

Paul Gauguin: With all your talk of emotion, all I see when I look at your work is just that you paint too fast!

Vincent van Gogh: You look too fast!

FILM
Vincente Minnelli, 1944, 113’

Meet me in St. Louis, Louis,

Meet me at the Fair

Don’t tell me the lights are shining

Anyplace but there

We will dance the “Hoochie-Koochie”

I will be your “Tootsie-Wootsie”

FILM
Vincente Minnelli, 1945, 90’

The Clock marks Judy Garland’s first non-musical star vehicle. Production got off to a rocky start, with the temperamental Garland unhappy with the film’s first director, Fred Zinnemann. On the strength of his great success with Garland on Meet Me in St.

FILM
Vincente Minnelli, 1960, 150’

“If images are things, then the channel hopper descended from the apes and Jean-Baptiste Mondino is right. The channel hopper is a bulimic and unsatisfied monkey who checks out everything because he wants everything, right now. His mental prison is made of all the TV channels and schedules.

FILM
Vincente Minnelli, 1953, 112’

“Bazin’s approach goes a long way to unpacking Singin’ in the Rain. But it does not take us far enough with The Band Wagon. Repeat viewings of Singin’ in the Rain merely confirm its initial pleasures.

article NL EN
26.07.2017

Vrijwel iedereen die over Minnelli heeft geschreven, omschrijft hem als een paradoxaal fenomeen, deels een dienaar van de industrie en deels een onorthodoxe stilist. Sommige schrijvers verklaren de paradox als een ‘diepstructureel’ effect van de Amerikaanse ideologie en andere als een teken van de eigen gespleten houding van de regisseur ten opzichte van zijn materiaal. Hoe dan ook, Minnelli wordt gewoonlijk beschouwd als zowel een conformist als een individu, zowel een loyale werknemer van het bedrijf als een kunstenaar.

article NL EN
26.07.2017

Virtually everyone who has written about Minnelli describes him as a paradoxical phenomenon, partly a servant of the industry and partly an unorthodox stylist. Some writers explain the paradox as a ‘deep-structural’ effect of American ideology, and others as a sign of the director’s own divided attitude toward his material. In either case, Minnelli is usually regarded as both a conformist and an individual, both a company man and an artist.

FILM
Vincente Minnelli, 1958, 137’

“Maybe have a little party, get some perfume or something.”

Ginnie Moorehead

 

“Dear Dave, first let me mix you a martini that’s pure magic. It may not make one’s problems disappear, but... it does reduce their size.”

Professor Robert Haven French

 

article NL EN
11.05.2016

Film is fundamentally the choice of a viewpoint in space, toward that space. Film is recording and therefore fundamentally contemporary (one cannot record that which is gone, the past). The spectator always watches contemporary images (even when they have aged, they remain contemporary through their model). This disposition sees to it that those who love films become ‘contemporary’ with every film.

article NL EN
30.03.2015

De bioscoop was zijn Amerika, de beelden volgden elkaar op als plechtige zevenmijlsstappen, of als het rennen van de honderd meter. Hij schoof van plek naar plek, van de ene naar de andere figuur. En steeds gebeurde dat in die ene juiste afstand. [...] Later begreep hij dat alles draaide rond een oxymoron: onbeweeglijk bewogen te worden.

article NL FR EN
02.03.2015

At the foot of the stairs, a woman pulls a mirror out of her stuffed bunny purse and decides to apply a bit more make-up. It’s all quite banal. Why is it, then, that the viewer feels a tug at his heartstrings?

article NL FR EN
02.03.2015

Au pied d’un escalier, une femme sort une glace d’un sac en peluche et juge bon de faire un ajout à son maquillage. Rien que de très banal. Pourquoi le spectateur alors sent-il son cœur se serrer ?